ας μιλήσουμε για εκτρώσεις

παμε ξανά απο την αρχή, μετά απο τόσο καιρό που έχω να γράψω για τον κόσμο μου.

και να τί μου ξύπνησε την επιθυμία:

σήμερα 11/9/2008 έγινε πρώτη φορά (ή πρώτη φορά το είδα) αναφορά στις εκτρώσεις και στους λόγους που τις οδηγούν. φυσικά οι λόγοι που αναφέρονται στο άρθρο του πολίτη είναι οι “γεννετικές προδιαθέσεις” του μωρού, ότι δηλαδή θα γεννηθεί με προδιάθεση για κάποια ασθένεια όπως το αλτσχάιμερ στα 70!!

φυσικά ποιός θα πεί ότι αυτό ειναι απλά η δικαιολογία και το κουκούλωμα των εκτρώσεων αφού στην πλειοψηφία τους γίνονται επειδή η κοπέλα μένει κατα λάθος έγκυος, γιατι τώρα ναι έχουμε προγαμιαίες σχέσεις και το ευχαριστιώμαστε, και, ε, γίνονται και λάθη…

το άρθρο με έκανε να νοιώσω 100 χρόνια πίσω που μου έλεγε η γιαγιά μου ότι άφηναν τους άντρες να τους κοιτούν, 70 χρόνια που τους έπιαναν το χέρι και παρόλο που πέρασαν 2 σεξουαλικές απελευθερώσεις, η γυναίκα είναι χειραφετημένη κι άρα πρέπει να έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματός της, εδώ δεν υπάρχει κάν κάποιος που να το προκαλέσει!

οπότε ας μην κριβόμαστε πίσω απο το δάχτυλό μας οι εκτρώσεις δεν είναι γιατί φοβούνται τις προδιαθέσεις, γίνεται απλά επειδή δεν θέλουν το παιδί, δεν είναι έτοιμοι και έχουν την επιλογή να μην το έχουν και καλά κάνουν.

γιατι καλύτερα ποτέ γονιός παρά προβληματικοί γονείς γιατι τους επιβλήθηκε ένα παιδί.

reality strikes again και με κάνει να θέλω να κλαίω!!

(αυτό το έγραψα πρίν απο καιρό αλλά σήμερα μου φαίνεται ότι κολλάει. οπότε το βγάζω και δημόσια. αφορά την στιγμή που έψαχνα να αντικαταστήσω τον σταθμό που μιλούσα πρίν. αυτός που με απογοήτευσε τόσο. αφορά και τις εκλογές και πρέπει κάποια στιγμή να βγεί. γιατί τελικά δεν είναι μόνο το θέμα αυοτύ του παραγωγού αλλά όλων των δημοσιογράφων τον τελευταίο καιρό…) 

έχω καιρό να γράψω γιατί χρειάστηκε ο χρόνος μου αλλού (όπως πάντα).

σήμερα ξύπνησα με το να βλέπω το ένα μετά το άλλο δείγμα το πώς το σύστημα έχει πετύχει να μας ελέγχει σε τόσο ανθρώπινους κλάδους.

τί μουσική ακούμε; τί πρότυπα έχουμε;

ο εκφωνητής του ραδιόφωνου ήθελε να κατέβει στις προεδρικές. και ξέρετε τί έκανε; έβαζε ζητήματα όπως ανεργία, έλειψη επικοινωνίας μεταξύ των ανθρωπων στο “πρόγραμμά” του! γίατι αυτά τα ζητήματα να μπαίνουν έτσι με το “θα κατέβω εγώ για πρόεδρος, χαχα” αλλά κανένας δεν το βάζει σαν κριτική στους “επισημους” κομματικους υποψηφίους οι οποίοι τελικά και θα βγούν;

γιατι κανένας δεν φωνάζει για την ανεργία; και είμαι σίγουρη ότι αν γινόταν μια πορεία για περισσότερες θέσεις εργασίας ή ενάντια στην άυξηση του ορίου αφυπηρέτησης ο συγκεκριμένος εκφωνητής αλλά και όλη η παρέα του όχι μόνο δεν θα ερχόταν αλλά θα σαμπόταραν την πορεία με συνθήματα ότι “ε και τι να μας πούν και δεν αλλάζουν τα πράγματα..” αλλά τα θέλουμε να αλλάξουν γιατί λοιπόν να λέμε μόνο ότι “αν ήμουν εγώ πρόεδρος” και να μην ζητάμε απο τον κάθε πρόεδρο να κάνει κάτι που τελικά το θέλουν πολλοί κι όχι μόνο εγώ που ειμαι ξωτικό!

real radio και πάλι είμαι εκτός πραγματικότητας

Τελικά elf ή εξωγήινη, δεν ξέρω μπορεί να ειναι και το ίδιο. Πάντα είχα μια ιδέα ότι το ραδιόφωνο είναι το μόνο μέσο επικοινωνίας που μπορεί να γίνει και διαδραστικό, αν ο παραγωγός το θέλει. Παίρνεις τηλέφωνο, ζητάς τραγουδάκι ή ότι άλλο θέλεις. έτσι θέλουν να το κάνουν και στα κυπριακά ραδιοφωνα.

απο παιδάκι ποτέ δεν το έκανα. μου φαινόταν ηλίθιο να πάρω τηλ για να ζητήσω τραγούδι ή να κάνω αφιέρωση. θά ήθελα απλά να πώ καταπληκτικό τραγούδι ή κάτι αλλά πάλι δεν με γέμιζε κανένας σταθμός.

όταν μεγάλωσα έγινα φανατική ενός και μόνο σταθμού. rock 105,5 στην θεσσαλονίκη. μπορει να είναι λίγο αντιδραστικός σταθμός, όσον αφορά την πολιτική τοποθέτηση στα τεκτενόμενα της θεσσαλονίκης αλλά έχει καταπληκτικούς παραγωγούς και ωραία μουσική.

μετά βρέθηκα στην κύπρο. και δεν μπορούσα με τίποτα να βρώ ένα σταθμό που να μην παίζει λαικά, ποπάκια κι άλλα τέτοια που δεν μπορώ να τα ακούω με τίποτα. έτσι βρίκα μετά απο πολύ καιρό τον energy 107,6, τον οποίο το ραδιόφωνό μου πιάνει μόνο όταν του αρέσει. άκουγα κι εγώ και είχαν γέλοιο τα παιδιά. έστειλα και μια φορά για έναν διαγωνισμό, (φυσικά δεν κέρδισα τίποτα μόνο έχασα τα λεφτά μου) και μετά μου απάντησαν! τί ωραία διαδραστικότητα! νόμιζα πως μπορουσα να μοιραστώ την στιγμή του ξυπνήματός μου, αυτά που σκεφτόμουν όσο άκουγα τα τραγούδια και να έχω παρέα ακόύγωντας τον σταθμό! τί ουτοπία, τί αφέλεια.

προσπάθησα να ακούσω τον σταθμό καθημερινά, να μου αρέσει που ξυπνάω με ωραία μουσική και καλούς παραγωγούς. άλλη μια αφέλεια! τις καθημερινές λένε τα ζώδια, τις σχέσεις, με παράτησε δεν με παράτησε και τί κρίμα, αυτό γινεται γιατι έχουν μια γυναίκα παραγωγό ενώ όταν είναι μόνο άντρες λένε μαλακιούλες που τα ακούς με ευχαρίστηση, κοροιδεύουν ο ένας τον άλλο, μιλούν για την “επικαιρότητα” ή την ιστορία της μουσικής. αλλά οι γυναίκες με τα ζώδια, τις σχέσεις κτλ. και δεν έχει καθόλου γέλιο.

σε τί κοινωνία ζούμε; οι γυναίκες να υποβιβάζουν τόσο τον εαυτό τους που να μην γίνονται έτσι λίγο αστείες αλλά να γίνονται στερεοτυπικές απο μόνες τους και μετά να λένε γίατι υπάρχουν τα στερεότυπα και μου φέρονται έτσι! (η συνέχεια σε άλλο ποστ)

και ακόμη μια αφέλεια: βρίσκω επιτέλους την εκπομπή εκείνη που μου είχε αρέσει στην αρχή. και μέσα στον ενθουσιασμό μου στέλνω μήνυμα ότι θα ήθελα πολύ να τους ακούω και καθημερινά. και μέσα στην (πανάκριβη) συνομιλία μας τους λέω για ποιά εκπομπή μιλάω ότι δεν μου αρέσει και τέλος η συνομηλία. και πάει η επαφή και πάει η διαδραστικότητα. μάλλον τους προσέβαλα. γιατί μάλλον παίζει να είναι γυναίκα του άλλου…

και μου τελειώνουν και τα λεφτά στο κινητό γιατί η διαδραστικότητα και η επαφή είναι εμπόριο. ποιος ξέρει πόσα λεφτά βγάζουν απο την διαδραστικότητα η οποία κοστίζει 60 λεπτά το μήνυμα! και σε προκαλούν να απαντήσεις. αχ βαχ κράχ.

γιατί να είναι έτσι ο κόσμος; κι εγώ τελικά η εκτός πραγματικότητας μερικές φορές γιατι δεν τα πιάνω να μην με πιάνουν κορόιδο; και γιατι να μην είναι όλοι φιλικοί και χαρούμενοι; πόσο ακόμη θα ζούμε σε αυτό το σύστημα;

σμρφ…

φανταζομαι ενα φανταστικο φανταρο μια μερα που θα βγουν τα φαντασματα….

Στην Κύπρο λόγω συνθηκών (κακών) έχουμε πολλούς φαντάρους…όλους για την ακρίβεια τους αρσενικούς ηλικιας 18-20…στην καλύτερη ηλικια…αλλά και στην πιο απειρη..

Ακουσα οτι χθές έγινε μια καταγγελία σε ένα τάγμα για κάποιους φαντάρους που παίρνουν τηλέφωνο κάποιες κοπέλες και τις παρενοχλούν. Με προβλημάτισε αν θα έπρεπε να χαρώ ή να στεναχωρηθώ για τους καϊμένους τους φαντάρους που έχουν 100 προβλήματα, 100 τρόπους για να πάρουν στέρηση εξόδου και φυλακές και τους κάθεται κι αυτό και την παθαίνουν πάλι..

οπότε σκέφτηκα ότι είναι καλό να γράψω για να εκτονωθώ και να εξηλεωθώ (ορθογραφία μηδέν)…

Εχει πολύ καιρό που μου τηλεφωνούν κι εμένα και να πώ την αλήθεια μερικές φορές δεν είναι καθόλου ευχάριστο. γιατι δεν μπορώ όταν μου λέει ο άλλος “μίλα μου είμαι στην σκοπιά κι αν δεν μου μιλήσεις θα αυτοκτονήσω” να μην του μιλήσω. έτσι ξεκίνησαν όλα. ξεκίνησα να μιλώ με έναν φαντάρο αλλά μετά αρχισα να μιλώ και με άλλον και άλλον….γιατι το τηλέφωνό μου άρχισε να κάνει βόλτα στα στρατόπεδα με την “ταμπέλα” ότι είμαι πουτάνα! κάποιος μου είπε ένα σκηνικό ότι μια κοπέλα που μιλούσε με διάφορους πήγε μια μέρα σε ένα φυλάκειο και τους πήρε όλους! και δεν εννοω τηλέφωνο… ναι αλλά αυτή δεν είναι ο κανόνας! και εκεί ήταν το πρώτο σόκ. ήταν η πρώτη φορά που η κατανόηση έγινε οργή και ξέσπασα. και τους έβρισα με όλες τις λέξεις που ξέρω και δεν ξανα απάντησα.

πέρασε ο καιρός και νόμιζα πως τα πράγματα ησύχασαν. κράτησα να μιλάω με 2 άτομα τα οποία για έναν περίεργο λόγο μου ενέπνεαν εμπιστοσύνη…τρομάρα μου! μια ωραία πρωία έγινε η στραβή: ο ένας που μιλούσαμε έδωσε το τηλ του να μου μιλήσουν κάτι παρέες του και μου λέγαν μαλακίες και βαριώμουν αλλά ήμουν οκ μέχρι το πήρε ΑΥΤΟΣ ο ΣΟΥΠΕΡ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΣ! κυριος “ΚΑΤΕΒΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΤΑΝΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΙΣ ΓΑΜΗΣΩ ΟΛΕΣ” τύπος που όπως όλοι οι άλλοι παρόμοιοι τύποι (είτε απο χωριά είτε απο πόλεις) δεν δείχνουν την ταυτότητά τους, δεν τολμούν να κλείσουν καθαρό ραντεβού αλλά συνεχίζουν να μαλακίζονται και να σε παίρνουν τηλέφωνο. ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ!!!!

Δεν καταφερα να κλείσω μάτι. κάθε βράδυ έπεφτα για ύπνο, ξεχνούσα ότι κάτι τέτοιο μπορεί να με περιμένει, άφηνα (λάθος μέγα λάθος) το κινητό ανοιχτό και στις 3 το πρωί ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ! ο “κύριος” τραβούσε μαλακία και με έπαιρνε τηλέφωνο για να τον ακούω!!! και μάλιστα όταν του το έκλεινα ξανα έπαιρνε και εγω έχανα τον ύπνο μου! πόσα τσιγάρα πόσα γάλατα για να ξαναπέσω για ύπνο, ήμουν περίπου μια βδομάδα σαν ζόμπι. μερικές μέρες το έκλεινα αλλά ποτέ δεν θέλω να έχω κλειστό τηλ, κάτι μπορεί να συμβεί βρε αδελφε να μην μπορεί ο άλλος να επικοινωνήσει;

το ζήτημα ήταν ότι ο τύπος έπαιρνε απο απόκρυψη. μια μέρα του είπα πως αν είναι μάγκας να με πάρει κανονικά απο το νούμερό του κι΄οχι απο απόκρυψη…κριμα στο εξυπνο παιδί μας που ναι ήθελε να αποδείξει ότι είναι μάγκας….γιατί τώρα έχω το κινητό του, μπορώ να τον εντοπίσω και φυσικά μπορει και η αστυνομία να τον εντοπίσει… του το είπα, ταράχτηκε και δεν ξαναπήρε.

να πώ την αλήθεια δεν θα το έκανα ποτέ, να πάω στην αστυνομία. δεν είναι το στύλ μου. μπορεί ο άλλος να είναι μαλάκας αλλά εγώ δεν είμαι καρφί. που θα πάει κάποτε θα αλλάξει ο κόσμος και για να σταματήσουν αυτά τα τήλ πρέπει να γίνουν τα εξής:

να γίνει πιο ανοιχτή η κοινωνία και να μπορούν τα καιμένα τα παιδιά να έχουν πραγματικές σχέσεις, σεξουαλικές και μή χωρίς γάμους και τέτοια απο πριν να πάνε στο στρατό

να καταργηθεί ο στρατός! κι αν όχι τότε να γίνει απλά εκπαίδευση 3-4 μήνες και μετά να πηγαίνουν όλοι σπίτια τους. δεν έχω καταλάβει γιατι πρέπει να μένουν εκεί για 2 χρόνια και να μην κάνουν στην τελική τίποτα!

τέλος να μπορούμε να κάνουμε spam τα τηλεφωνήματα που δεν θέλεις στο κινητό! αυτό ακόυγεται πιο άμεσο… λοιπόν κύριοι επιστήμονες! δημιουργείστε!

το Αγρινό

Έχει πολύ καιρό που ήθελα να γράψω αυτή την ιστορία και τώρα που έχω χρόνο είπα να το κάνω.

Πολλές φορές κατεβαίνω με τα πόδια στο κέντρο της Λευκωσίας. Και αυτό που μου αρέσει να κάνω έιναι να περνώ μέσα απο το “Πάρκο της Ειρήνης”. Επειδή όμως κανείς δεν το ξέρει ώς τέτοιο εξηγώ ότι είναι το πάρκο ανάμεσα στο νοσοκομείο και την βουλή, το οποίο πέρνει ζωή μόνο τις κυριακές που πηγαίνουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες και απολαμβάνουν…μάλλον σε αυτό το θέμα θα επανέλθω όμως μια άλλη φορά.

Στο πάρκο είχα ένα φίλο. Κάθε φορά που περνούσα πήγαινα να τον δώ και κάθε φορά του μιλούσα για αρκετή ώρα. (ίσως και για αυτό να έκανα τόση ώρα να κατέβω στο γραφείο). Αυτός δεν μιλούσε. Μερικές φορές με κοιτούσε και ήμουν σίγουρη ότι με καταλάβαινε. Δεν μου είχε πει το όνομά του, ούτε κι εγώ του έδωσα κανένα. Προσπαθούσα να καταλάβω απο τα χαρακτηριστικά του τι να ήταν.

Είχε κομμένα αφτια και κέρατα απο ότι φανταζόμουν και κομμένη ουρά ή μπορεί και να μην είχε καθόλου ουρά απο την αρχή; δεν ξέρω. Πάντως όταν τον γνώρισα εγώ δεν είχε. Ήταν πολύ βρώμικος και παρατημένος… κάποιος του πήγαινε φαί αλλά πολλές φορές δεν το έτρωγε και σάπιζε.

Ζούσε μέσα σε ένα κλουβί.

Μετά απο αρκετό καιρό κατάλαβα τί ήταν.. ή μάλλον το είδα γραμμένο σε μια μικρή ταμπελίτσα κοντά στην πόρτα του “κυπριακο αγρινό”! αυτό που δεν το τρώς αλλά δεν το βλέπεις και υπάρχει σε όλα τα επίσημα έγγραφα!(περίπου) δεν έμιαζε καθόλου με τις φωτογραφίες… ζούσε όμως.

Στην αρχή σκέφτηκα ότι αφού ειναι προστατευμένο είδος χρειάζεται κάτι να κάνω για αυτόν. σκέφτηκα να βάλω μια σελίδα για να μαζεύουμε υπογραφές για να απελευθερωθεί. να γράψω άρθρα για να πώ και στον υπόλοιπο κόσμο ότι υπάρχει, είναι ζωντανό και πρέπει να το φροντίσει κάποιος!

Όμως δεν πρόλαβα…

ο φίλος μου πέθανε…ή καλύτερα δολοφονήθηκε. ποιός ξέρει σε ποια ταβέρνα έγινε παράνομο μεζεδάκι….στην θέση του μπήκαν κάποια παγώνια. μπορεί κι αυτά να έχουν την ίδια τύχη στο μέλλον.

Τσατίστικα με όλους αυτούς τους δήθεν ευαισθητοποιημένους διανοούμενους που φτιάχνουν “φίλους του αγρινού” και άλλες τέτοιες οργανώσεις φαντάσματα…κι όταν το πρόβλημα είναι μπροστά στα μάτια τους τα κλείνουν και ευτυχισμένοι πηγαίνουν στα gala που άλλοι παρόμοιοι πίνουν τα κοκτέιλ τους στο όνομα των δικαιωμάτων….

γρρρρρ….

stay….by lisa loeb

ακούω αυτο το τραγούδι όταν δεν είμαι καλά, όταν είμαι καλά, όταν φεύγεις, όταν φεύγω, όταν ξεφεύγω….ούτε που ήξερα από ποιόν είναι…στο reality bites την ταινία εκεί είναι. και είναι ένα απο τα soundtrack της ζωής μου…ίσως επειδή συνέχεια φεύγω…

you say i only hear what i want to.
you say i talk so all the time so.

and i thought what i felt was simple,
and i thought that i don’t belong,
and now that i am leaving,
now i know that i did something wrong ’cause i missed you.
yeah, i missed you.

and you say i only hear what i want to:
i don’t listen hard,
i don’t pay attention to the distance that you’re running
or to anyone, anywhere,
i don’t understand if you really care,
i’m only hearing negative: no, no, no.

so i turned the radio on, i turned the radio up,
and this woman was singing my song:
the lover’s in love, and the other’s run away,
the lover is crying ’cause the other won’t stay.

some of us hover when we weep for the other who was
dying since the day they were born.
well, this is not that:
i think that i’m throwing, but i’m thrown.

and i thought I’d live forever, but now i’m not so sure.

you try to tell me that i’m clever,
but that won’t take me anyhow, or anywhere with you.

you said that i was naive,
and i thought that i was strong.
i thought, “hey, i can leave, i can leave.”
but now i know that i was wrong, ’cause i missed you.

you said, “i caught you ’cause i want you and one day i’ll let you go.”
“you try to give away a keeper, or keep me ’cause you know you’re just scared to lose.
and you say, “stay.”

you say i only hear what i want to.

εκλογές ελλάδα και με πιάνουν τα κλάματα…..

Προσπαθώ απεγνωσμένα να δουλέψω. Για να δουλέψω είμαι online και κάποια φίλη μου στέλνει βιντεάκι για τις εκλογές….τις εκλογές που έγιναν χθές και μέχρι τώρα τις έβλεπα πολύ ψύχραιμα και αντικειμενικά. προσπαθούσα να εκλογικεύσω τι γίνεται και αυτό θα συνεχίσω να κάνω. αλλά στο youtube το ένα βιντεάκι φέρνει το άλλο και νοιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι μια θλίψη με τα χθεσινά αποτελέσματα που δεν μπορώ να δουλέψω ούτε να μην τα σχολιάσω….

ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Η Ν.Δ. ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΑΝΕ!!!

Just another WordPress.com weblog