το Αγρινό

Έχει πολύ καιρό που ήθελα να γράψω αυτή την ιστορία και τώρα που έχω χρόνο είπα να το κάνω.

Πολλές φορές κατεβαίνω με τα πόδια στο κέντρο της Λευκωσίας. Και αυτό που μου αρέσει να κάνω έιναι να περνώ μέσα απο το “Πάρκο της Ειρήνης”. Επειδή όμως κανείς δεν το ξέρει ώς τέτοιο εξηγώ ότι είναι το πάρκο ανάμεσα στο νοσοκομείο και την βουλή, το οποίο πέρνει ζωή μόνο τις κυριακές που πηγαίνουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες και απολαμβάνουν…μάλλον σε αυτό το θέμα θα επανέλθω όμως μια άλλη φορά.

Στο πάρκο είχα ένα φίλο. Κάθε φορά που περνούσα πήγαινα να τον δώ και κάθε φορά του μιλούσα για αρκετή ώρα. (ίσως και για αυτό να έκανα τόση ώρα να κατέβω στο γραφείο). Αυτός δεν μιλούσε. Μερικές φορές με κοιτούσε και ήμουν σίγουρη ότι με καταλάβαινε. Δεν μου είχε πει το όνομά του, ούτε κι εγώ του έδωσα κανένα. Προσπαθούσα να καταλάβω απο τα χαρακτηριστικά του τι να ήταν.

Είχε κομμένα αφτια και κέρατα απο ότι φανταζόμουν και κομμένη ουρά ή μπορεί και να μην είχε καθόλου ουρά απο την αρχή; δεν ξέρω. Πάντως όταν τον γνώρισα εγώ δεν είχε. Ήταν πολύ βρώμικος και παρατημένος… κάποιος του πήγαινε φαί αλλά πολλές φορές δεν το έτρωγε και σάπιζε.

Ζούσε μέσα σε ένα κλουβί.

Μετά απο αρκετό καιρό κατάλαβα τί ήταν.. ή μάλλον το είδα γραμμένο σε μια μικρή ταμπελίτσα κοντά στην πόρτα του “κυπριακο αγρινό”! αυτό που δεν το τρώς αλλά δεν το βλέπεις και υπάρχει σε όλα τα επίσημα έγγραφα!(περίπου) δεν έμιαζε καθόλου με τις φωτογραφίες… ζούσε όμως.

Στην αρχή σκέφτηκα ότι αφού ειναι προστατευμένο είδος χρειάζεται κάτι να κάνω για αυτόν. σκέφτηκα να βάλω μια σελίδα για να μαζεύουμε υπογραφές για να απελευθερωθεί. να γράψω άρθρα για να πώ και στον υπόλοιπο κόσμο ότι υπάρχει, είναι ζωντανό και πρέπει να το φροντίσει κάποιος!

Όμως δεν πρόλαβα…

ο φίλος μου πέθανε…ή καλύτερα δολοφονήθηκε. ποιός ξέρει σε ποια ταβέρνα έγινε παράνομο μεζεδάκι….στην θέση του μπήκαν κάποια παγώνια. μπορεί κι αυτά να έχουν την ίδια τύχη στο μέλλον.

Τσατίστικα με όλους αυτούς τους δήθεν ευαισθητοποιημένους διανοούμενους που φτιάχνουν “φίλους του αγρινού” και άλλες τέτοιες οργανώσεις φαντάσματα…κι όταν το πρόβλημα είναι μπροστά στα μάτια τους τα κλείνουν και ευτυχισμένοι πηγαίνουν στα gala που άλλοι παρόμοιοι πίνουν τα κοκτέιλ τους στο όνομα των δικαιωμάτων….

γρρρρρ….

Advertisements

stay….by lisa loeb

ακούω αυτο το τραγούδι όταν δεν είμαι καλά, όταν είμαι καλά, όταν φεύγεις, όταν φεύγω, όταν ξεφεύγω….ούτε που ήξερα από ποιόν είναι…στο reality bites την ταινία εκεί είναι. και είναι ένα απο τα soundtrack της ζωής μου…ίσως επειδή συνέχεια φεύγω…

you say i only hear what i want to.
you say i talk so all the time so.

and i thought what i felt was simple,
and i thought that i don’t belong,
and now that i am leaving,
now i know that i did something wrong ’cause i missed you.
yeah, i missed you.

and you say i only hear what i want to:
i don’t listen hard,
i don’t pay attention to the distance that you’re running
or to anyone, anywhere,
i don’t understand if you really care,
i’m only hearing negative: no, no, no.

so i turned the radio on, i turned the radio up,
and this woman was singing my song:
the lover’s in love, and the other’s run away,
the lover is crying ’cause the other won’t stay.

some of us hover when we weep for the other who was
dying since the day they were born.
well, this is not that:
i think that i’m throwing, but i’m thrown.

and i thought I’d live forever, but now i’m not so sure.

you try to tell me that i’m clever,
but that won’t take me anyhow, or anywhere with you.

you said that i was naive,
and i thought that i was strong.
i thought, “hey, i can leave, i can leave.”
but now i know that i was wrong, ’cause i missed you.

you said, “i caught you ’cause i want you and one day i’ll let you go.”
“you try to give away a keeper, or keep me ’cause you know you’re just scared to lose.
and you say, “stay.”

you say i only hear what i want to.