οι πρόσφυγες οι πιο πιστοί εθνικιστές; February 9, 2009

Άκουγα σήμερα στο ράδιο για τους βανδαλισμούς στο μουσουλμανικό νεκροταφείο και οι πιο εθνικιστές οι οποίοι λεγαν συνέχεια: δεν με αγγίζει δεν το σκέφτομαι είναι τούρκοι καλά τους έκαναν, ήταν οι πρόσφυγες!
Και σκέφτομαι αυτοί οι άνθρωποι ζούν έναν πόνο. Ποιος ειναι αυτός; Ότι έχασαν τα σπίτια τους και την ζωή τους. Όμως γιατί μετά απο τόσα χρόνια σκέφτονται ακόμη αυτό; Αφού εδώ έχουν κάνει μια άλλη ζωή… όμως τί ζωή. Κι εκεί νομίζω πως κρίβεται η απάντηση. Με όσους πρόσφυγες έχω μιλήσει κανένας δεν μου είπε ότι όταν ήρθαν απο εδώ τους περίμεναν και τους φέρθηκαν σαν την επανένωση του ελληνισμού, τους έδωσαν σπίτια, δουλειές και η κοινότητα τους φαιρόταν σαν ίσους. Αντίθετα. Όλοι έχουν να πούν και απο μία ιστορία πόνου για την ζωή τους εδώ. Πόσο δούλεψαν, πόσο τους εκμεταλεύτηκαν και πόσο το κράτος δεν τους έδωσε τίποτα. Μήπως για αυτό το έκανε το κράτος; Δεν τους έδωσε τίποτα για να διατηρήσουν τον πόνο τους, να μην ξεχάσουν κι άρα να σκέφτονται ότι αυτοί που φταίνε είναι οι Τούρκοι; το οποίο είναι και το πιο ευκολο γιατι ποτέ δεν θα μάθουν πώς θα ήταν άραγε η ζωή τους αν έμεναν απο την άλλη. Ποτέ δεν θα μάθουν ότι μάλλον η ζωή τους να ήταν το ίδιο δύσκολη και με παρόμοια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Έτσι το κράτος έχει έναν έυκολο στρατό. Ευκολες φωνές εθνικισμού είτε βρεθεί λύση είτε όχι…